That was the theme aired by RADIO SINGAPORE INTERNATIONAL when they interviewed ANWAR IBRAHIM
ON 15 APRIL 2008 and subsequently air on the same day at 2005 HRS. Here is the full transcript:
Malaysia’s former deputy Prime Minister turned opposition leader Anwar Ibrahim announced on Monday that he has enough support from MPs within the ruling Barisan Nasional coalition to seize power. But he will not act till he has a bigger majority. He was speaking at a rally to end his ban on politics. At the rally, scuffles broke out between the police and Anwar’s supporters as authorities intervened and stopped the event claiming it was illegal. ( For the record, there was no scuffle when the police intervene to stop the rally. It ended peacefully)
Anwar, leader of the opposition coalition Pakatan Rakyat, is expected to re-enter politics through a by-election in a seat held by his Keadilan party. However, he has said that his priority now is to build up the opposition and work with government lawmakers from Sabah and Sarawark who are in agreement with the opposition's new Malaysian agenda.
To find out more about the reasons behind Anwar’s comments, Shereena Sajeed spoke to Dr Ooi Kee Beng, a Senior Fellow from the Institute of South East Asian Studies in Singapore.
Shereena Sajeed: “What is strange is that PKR has been saying this for a few weeks now and so I suspect that they might not have enough people yet but they are saying it to encourage those sitting on the fence to jump before it is too late so to speak, because I am wondering if he actually does have enough people then he doesn’t have to tell anyone about it, and can spring the surprise when it’s time to do so.”
Shereena Sajeed: “So you believe that he doesn’t have enough people and that’s why he’s not acting on this move now?”
Ooi Kee Beng: “I’m speculating on that being a possibility of course. At the same time, he is not back in parliament yet so what I suspect he might want to do is to first become an MP again, before springing the surprise. So we can only speculate on what the situation actually is. At the same time, I would think that the other side, the BN, the ruling coalition is bound to have certain information about who these defectors are suppose to be and I am sure behind the scenes there will be a lot of negotiating going on, trying to stop them from jumping over, while Anwar will continue trying to make them jump over.”
Shereena Sajeed: “Now according to reports, Anwar seems to be concentrating his efforts on East Malaysia, in states like Sabah and Sarawak, which according to him agree with the opposition's new Malaysian agenda, so why do you think he seems to be focusing on these states?”
Ooi Kee Beng: “Well, these states have always complained about not being given sufficient resources, despite them being very rich states and despite their resources being mined and being cut down for federal use, so there’s always been a latent dissatisfaction in these states, despite their large representation in parliament and so that would be the right place to go, for Anwar, if he’s going to get defectors. The alternative of course, is to go to parties that have lost very badly, like Gerakan or MIC and MCA but that I think, wouldn’t be the top choice.
Second choice would be UMNO, itself, getting certain UMNO people to jump over. I’m sure he still has his contacts within UMNO and he would know who would be willing to jump. East Malaysia, they could jump and block you see. Certain parties may be tempted to switch totally then you get a whole group instead of getting one at the time.”
Shereena Sajeed: “What do you think are Anwar’s immediate priorities now as the de facto leader of the Pakatan Rakyat opposition alliance?”
Ooi Kee Beng: “Oh, I think that he will consolidate the parties, his party and the relationship of that party with the two allies. Now if you look at PKR, PKR has done tremendously well, it’s gone from one to 31 seats, which tells us something, which tells us that, it’s a very loose party, it’s almost like a coalition I suppose, all sorts of people who have been against the BN system, would have joined it, rather than joined more established opposition parties like PAS and the DAP. So PKR has been the new kid on the block in more ways than one. So there’s much more consolidating that’s needed on that front and that Anwar has to continue acting as the bridge between DAP and PAS and he will continue doing that of course.
BN itself, and UMNO especially seem to be in crisis. So that will be second priority really, I think Anwar will work on his own coalition first, making it stronger to await his return, I suppose to official power.”
Shereena Sajeed: “Looking at the uncertainty surrounding PM Abdullah Badawi and whether or not he will step down and who will be his successor, how do you think that will work to the opposition’s advantage and also in particular to Anwar’s advantage?”
Ooi Kee Beng: “I would think that the longer that the leadership issue is not settled, the better it is for the opposition because then UMNO will be in the state of uncertainty, Abdullah will not be able to make policy that will alienate any segment of UMNO. So they will have their hands tied as long as Abdullah is fighting to stay alive, politically. So that will work to Keadilan’s advantage. But then, whether or not, after a change in leadership, whether or not the opposition will be aided by it, that depends on who takes over of course, after Abdullah. Some will be stronger leaders and that would help UMNO and some might not be, and that might hurt UMNO, to PKR’s advantage.”
That was Dr Ooi Kee Beng, a Senior Fellow from the Institute of South East Asian Studies in Singapore, speaking to Shereena Sajeed.
Friday, 25 April 2008
CHINA BIDAS PENYIAR CNN YANG MENGUTUK TENTANG CHINA
Minggu lalu, China menuntut penyiar CNN, Jack Cafferty menarik balik kata-kata yang menghina China dan meminta maaf kepada rakyat seluruh China. Jurucakap Kementerian Luar China, Jiang Yu menyatakan demikian di Beijing hari ini.
Beliau berkata, pihaknya terkejut kerana Cafferty tergamak mengeluarkan kata-kata yang keji tentang China. Tindakannya membelakangi moral manusia dan melanggar etika sebagai pemberita. Sifatnya yang angkuh, itu mengundang permusuhan dengan rakyat China dan mencetuskan kemarahan yang amat sangat orang China dalam dan luar negara.
Tindakannya yang biadab itu dikutuk oleh orang yang mengekalkan keadilan di pelbagai negara. Baru-baru ini, ketika CNN memancarkan program tentang larian obor Sukan Olimpik Beijing yang diadakan di San Francisco, penyiarnya Cafferty mengeluarkan kata-kata cercaan terhadap China.
Dia menyebut "barangan pengeluaran China ialah sampah sarap" dan "dalam tempoh 50 tahun lalu, orang China adalah pengganas dan samseng.
Tindakan tegas Cina kepada media barat perlu dipelajari oleh negar-negar lain yang sering menghadapai laporan negetif mereka. Sifat wartawan barat yang berat sebelah telah menyebabkan banyak masalah baru timbul dikalangan negara-negar membangun. Cina juga telah melancarkan satu usaha perhubungan awam yang baik mengenai krisis di Tibet sebagai menafikan dakwaan-dakwaan media barat yang mengatakan China bertindak ganas dalam mengekang demonstrasi dan tuntutan rakyat Tibet. Malaysia juga bolehj mempelajari dari China dalam hal ini.
Beliau berkata, pihaknya terkejut kerana Cafferty tergamak mengeluarkan kata-kata yang keji tentang China. Tindakannya membelakangi moral manusia dan melanggar etika sebagai pemberita. Sifatnya yang angkuh, itu mengundang permusuhan dengan rakyat China dan mencetuskan kemarahan yang amat sangat orang China dalam dan luar negara.
Tindakannya yang biadab itu dikutuk oleh orang yang mengekalkan keadilan di pelbagai negara. Baru-baru ini, ketika CNN memancarkan program tentang larian obor Sukan Olimpik Beijing yang diadakan di San Francisco, penyiarnya Cafferty mengeluarkan kata-kata cercaan terhadap China.
Dia menyebut "barangan pengeluaran China ialah sampah sarap" dan "dalam tempoh 50 tahun lalu, orang China adalah pengganas dan samseng.
Tindakan tegas Cina kepada media barat perlu dipelajari oleh negar-negar lain yang sering menghadapai laporan negetif mereka. Sifat wartawan barat yang berat sebelah telah menyebabkan banyak masalah baru timbul dikalangan negara-negar membangun. Cina juga telah melancarkan satu usaha perhubungan awam yang baik mengenai krisis di Tibet sebagai menafikan dakwaan-dakwaan media barat yang mengatakan China bertindak ganas dalam mengekang demonstrasi dan tuntutan rakyat Tibet. Malaysia juga bolehj mempelajari dari China dalam hal ini.
Thursday, 24 April 2008
Perpaduan Kaum Masih tidak Jitu
Oleh Dr Rahmat Ghazali
Usaha kerajaan untuk mewujudkan ‘sistem amaran konflik perkauman’ sebagaimana yang dicanangkan tahun lalu mengheret beberapa persepsi terhadap pencapaian negara dalam usaha menyemarakkan perpaduan kaum. Antara persoalan yang terbangkit ialah sejauh manakah usaha kerajaan selama ini berhasil untuk memakmurkan perpaduan kaum, dan apakah pencapaian usaha perpaduan kaum selama ini amat lemah sehingga kerajaan memerlukan suatu sistem indikator bagi mengesan konflik perkauman.
Pada junktur sejarah, usaha serius Malaysia ke arah perpaduan kaum dilihat mula bercambah setelah tercetusnya tragedi 13 Mei apabila Majlis Perpaduan Negara dan selaras dengan itu Kementerian Perpaduan Negara ditubuhkan. Namun saya lihat bahawa bibit-bibit usaha ke arah yang sama juga telah dibenihkan dalam Perlembagaan Kemerdekaan 1957 lagi. Dalam konteks ini klausa-klausa dalam Perlembagaan Persekutuan yang menjurus kepada penggunaan bahasa Melayu sebagai bahasa rasmi, peruntukan pelaksanaan sekolah jenis kebangsaan dan penggunaan bahasa kaum minoriti, telahpun dimaktubkan melalui Artikel 152 dan 153, yang seringkali kita rujuk sebagai ‘kontrak sosial’ antara pemimpin-pemimpin parti pelbagai etnik yang dominan di Malaysia.
Sebagaimana yang pernah ditunjukkan oleh kajian Furnival (1956), negara-negara Dunia Ketiga pascamerdeka amat teruk dikacaubilaukan oleh penjajah dengan polisi ‘pecah dan perintah’. Polisi sedemikian juga amat lumayan diamalkan oleh pihak British ke atas datuk nenek kita dahulu sebelum merdeka kerana pendekatan sedemikian menguntungkan pihak penjajah. Bagi Furnival falsafah sedemikian telah mewujudkan dan mengukuhkan pluralisme atau suatu bentuk masyarakat berbilang kaum yang ‘they mix but do not combine’ atau dalam bahasa ibunda, ‘mereka bercampur tetapi tidak bersatu.’ Bagi Furnival falsafah pluralisme sedemikian lebih banyak mendatangkan bencana kepada kestabilan sosial dan politik negara. Menurut Dr Candra Muzaffar, masyarakat kita lebih cenderung kepada hubungan ‘fungsional daripada hubungan empatetik’. Makudnya kita sekadar berhubungan di pejabat, di pasar dan di tempat kerja, tetapi kita tidak mahu berkongsi masalah yang melampaui sempadan-sempadan persekitaran tersebut.
Sebaliknya kita juga sedar bahawa ‘perpaduan kaum’ adalah pemboleh ubah penting dalam menentukan kestabilan politik, sosial, malah ekonomi. Perpaduan kaum itu menuntut hubungan ‘empatetik’ sebagaimana disarankan oleh Dr Chandra. Mana-mana kerajaan jua pastinya berusaha untuk menentukan elemen-elemen penting perpaduan kaum ini digarap supaya pembangunan sosial, ekonomi dan infrastruktur dapat dicapai. Konsep masyarakat majmuk sebagaimana yang dilihat oleh Furnival, memperakui dan membenarkan keperbedaan nilai, norma, budaya dan adat resam sesuatu kaum minoriti. Malah dalam konteks Malaysia, kerajaan amat prihatin dan kaya timbang rasa sehingga toleransi dalam konsep pluralisme itu, tanpa disedari, sedikit-sebanyak telah menjadi peyumbang kepada benih-benih perkauman sesama kita.
Pada suatu ektrim tertentu saya melihat bahawa usaha jitu kerajaan untuk memakmurkan dan menyuburkan perpaduan kaum melalui program perpaduan kaum antara masyarakat berbilang etnik telah banyak terganggu dan kadangkala terbantut pada kadar yang tidak sanggup kita perakui. Tanpa niat mencabar Perlembagaan, melalui falsafah yang didokong oleh Artikel 152 (memberi hak kepenggunaan bahasa minoriti), saya melihat seakan-akan wujud konflik dengan falsafah yang didokong oleh Artikel 153 (menekankan bahasa Melayu sebagai bahasa rasmi).
Saya juga terlihat Artikel 152 telah menyuburkan kewujudan sekolah-sekolah monoetnik, dan media massa monoetnik yang memberikan tumpuan kepada etnik-etnik yang diperwakilkan melalui bahasa ibunda masing-masing. Malah kita lihat papan tanda iklan kedai-kedai di mana-mana bandar di Malaysia lebih mengutamakan bahasa ibunda masing-masing daripada mengangkat falsafah Artikel 153.
Dalam persekitaran yang keterasingan sedemikian saya lihat aliran dan hala tuju perpaduan kaum tidak menggalakkan pertembungan budaya yang dibawa oleh sistem sekolah monoetknik, dan begitu juga media massa monoetnik. Hal ini menjadi semakin rumit apabila institusi politik kita juga di lihat tertegak atas falsafah monoetnik yang turut memakmurkan konsep pluralisme Furnival.
Profesor Hamdan Adnan, bekas Pesuruhjaya Suhakam, pernah mencatatkan bahawa daripada tahun 1945 hingga 1969 sejumlah dua puluh dua insiden pergeseran etnik telah berlaku, dengan peristiwa 13 Mei 1969 sebagai insiden yang paling dahsyat. Saya gusar dan sangsi jika statistik sedemikian menurun kerana kadangkala diri kita sendiri seringkali menutup sebelah mata untuk mendedahkan secara serius isu-isu sedemikian.
Misalnya Malaysia tidak sunyi daripada peristiwa yang condong kepada perbalahan etnik seperti peristiwa penentangan Dong Jiao Zhong terhadap dasar kementeraian pendidikan pada tahun 1987 yang membawa kepada pelaksanaan ‘Operasi Lalang’, yang menurut beberapa pemerhati politik, hampir sahaja mengulangi peristiwa 13 Mei. Perbalahan pengurusan sebuah kuil Hindu dan masjid di Kampung Rawa, Pulau Pinang pada tahun 1998, tragedi Kampung Medan pada tahun 2001, peristiwa pergaduhan etnik antara peserta PLKN, dan isu mahasiswa UM (malah di semua universiti di Malaysia secara amnya) yang tidak mesra dalam bentuk hubungan silang-etnik, mungkin mengundang kita untuk sama-sama memikirkan tentang kejayaan dasar dan modus operandi perpaduan kaum negara.
Mungkin juga pada suatu ekstrim yang lain, peristiwa-peristiwa berkenaan hanya sekadar kes-kes terpinggir yang tidak harus dilihat sebagai perbalahan etnik tetapi sebaliknya hanyalah perbalahan dua pihak yang boleh saja berlaku dalam kandang intraetnik itu sendiri, dan bukan sekadar dalam persepsi silang-etnik. Sebagaimana lunaknya peribahasa Melayu yang mengatakan bahawa ‘sedangkan lidah lagi tergigit’ apatah lagi situasi iklim kepelbagaian etnik di Malaysia yang bersandar kepada perbezaan bahasa, budaya dan agama sebagai komponen sensitif yang menuntut toleransi tinggi sesama kita.
Walau bagaimanapun kita tidak boleh memandang ringan pada perkembangan hubungan ethnik kontemporari sebagaimana terpancar daripada usaha kerajaan untuk menubuhkan ‘sistem amaran konflik perkauman’ yang akan berpusat di Putrajaya. Nampaknya dengan tertubuhnya sistem sedemikian, kerajaan telah mencari pendekatan ‘adhoc’ iaitu mencegah perbalahan etnik daripada mencambahkan dan menyuburkan benih-benih hubungan mesra antara kaum. Mungkin persepsi saya salah, kerana sebenarnya kerajaan mengutamakan kedua-duanya sekali.
Meninjau realiti politik dan sosial di Malaysia, saya melihat bahawa terdapat elemen-elemen pendekatan yang diambil oleh Malaysia dalam hal membina perpaduan kaum, agak berbeza dengan pendekatan yang dianggap sebagai arus perdana di Barat. Pendekatan yang digunakan oleh kepimpinan Malaysia dalam beberapa aspek berada dalam ekstrim yang bersongsangan berbanding dengan teori perpaduan kaum yang disarankan oleh pemikir-pemikir Barat dan yang diamalkan di sebelah sana.
Amerika dan beberapa negara Eropah seperti Britain dan Perancis misalnya menggunakan konsep ‘melting pot’ atau ‘acuan pelebur’ dalam pendekatan mereka untuk menyatukan pelbagai etnik minoriti, etnik peribumi, dan etnik dominan dalam negara. Dalam proses peleburan itu budaya etnik minoriti terlebur, tercerna, teradun malah sesetengahnya tersirna dalam budaya majoriti yang dominan. Namun di Malaysia kita lihat konsep ‘acuan pelebur’ itu tidak wujud, sebaliknya yang wujud ialah konsep ‘salad bowl’ atau ‘mangkuk sayur-mayur’ yang tidak meleburkan mana-mana unsur etnik tetapi mempersatukan kepelbagaian warna kulit dan budaya dalam satu persekitaran ynag sama.
Dalam konteks yang sama di Britain, sama ada mereka bersetuju atau tidak, juga telah berlaku proses asimilasi budaya yang kadangkala terpaksa mengorbankan malah melenyapkan bahasa dan budaya nenek moyang golongan minoriti tertentu.
Bagi sesetengah budayawan, yang menolak model asimilasi, mereka melihat pendekatan ini sebagai satu bentuk ‘penjajahan dalaman’ kerana dalam proses ini berlaku eksploitasi golongan majoriti terhadap golongan minoriti. Namun dalam banyak contoh di sebelah Barat, golongan majoriti itu adalah juga merupakan pihak pemerintah yang melaksanakan dasar memperlemahkan budaya dan bahasa minoriti atas nama perpaduan kaum.
Dalam konteks ini, banyak kerajaan Barat yang mempertegaskan penggunaan bahasa rasmi sebagai satu-satunya bahasa komunikasi tanpa sebarang kompromi, baik dalam urusan perkhidmatan awam, pendidikan asas di sekolah mahupun di institusi pengajian tinggi. Demi mewujudkan perpaduan kaum, ada kerajaan yang mengharamkan penggunaan dan pengajaran bahasa ibunda golongan minoriti sehingga ke tahap menguatkuasakan hukuman ke atas para pelajar yang berkomunikasi antara mereka dalam bahasa minoriti di dalam kawasan dan persekitaran sekolah. Kerajaan Perancis misalnya telah hampir mengharamkan terus penggunaan bahasa Breton, kerajaan British mengharamkan bahasa Welsh dan kerajaan Scotland telah melenyapkan bahasa Gaelic di bumi Scotland. Berbeda dengan Malaysia, kebanyakan kerajaan Barat menolak sama sekali kewujudan sekolah-sekolah monoetnik dan media massa monoetnik.
Dalam konteks perpaduan kaum, Malaysia juga menghadapi banyak masalah kerana kepercayaan dan perbezaan agama tidak memungkinkan proses asimilasi berlaku. Asimilasi dalam konteks budaya juga tidak berjalan lancar kerana setiap kaum melihat bahawa budaya dan tamadun bangsa mereka masing-masing lebih dominan daripada yang lain. Orang-orang India melihat keagungan tamadun Indus yang bermula pada 2500 S.M. lebih agung daripada tamadun Melayu yang mereka lihat hanya bermula pada kira-kira lima ratus tahun dahulu (jika Kesultanan Melaka menjadi tanda aras). Kaum Cina pula melihat ketamadunan China yang bermula kira-kira 2000 S.M. di Peking jauh lebih hebat daripada tamadun Melayu. Banyaklah elemen-elemen ketamadunan ini yang boleh mereka rasionalkan untuk menyokong kelangsungan budaya mereka masing-masing.
Dengan perkiraan sebegini kadangkala saya lihat bahawa kerajaan juga menjadi serba salah dalam hal menentukan halatuju kebudayaan nasional. Misalnya, pada tahun 1982, Tun Mahathir pernah menyatakan bahawa ‘Budaya Melayu harus menjadi ciri-ciri utama budaya nasional, supaya diterima dan diamalkan oleh semua kaum. Malah terdapat juga yang mahukan budaya Melayu dijadikan satu-satunya elemen budaya nasional’ (dipetik daripada Munro-Kua 1996).
Walau bagaimanapun pada tahun 1995, Tun Mahathir dengan jelas menyatakan bahawa konsep perpaduan kaum tidak lagi bertunjangkan kepada konsep yang berasaskan budaya Melayu. Menurut Tun, ‘Bangsa Malaysia membawa maksud rakyat yang dikenali sebagai membawa identiti Malaysia, menuturkan bahasa Melayu dan meluhurkan Perlembagaan. Untuk merialisasikan bangsa Malaysia, rakyat harus mula menerima kewujudan masing-masing seada-adanya, tanpa mengira kaum dan agama’ (dipetik daripada Francis Loh Kok Wah dan Khoo Boo Teik 2002). Ertinya rakyat Malaysia harus dilihat sebagai Melayu, Cina dan India sebagimana terpancar melalui amalan budaya masing-masing. Konsep ini condong kepada konsep pluralisme Furnival.
Namun pendirian kerajaan yang sedemikian terhadap perpaduan kaum seperti berdiri atas platform yang berbeza pula jika dilihat pada matlamat yang didokong oleh Wawasan 2020, kerana ia diangkat sebagai suatu ‘Bangsa Malaysia’ tanpa melihat perbedaan warna kulit dan amalan budaya. Secara idealnya tidak akan wujud lagi Melayu, Cina atau India jika Wawasan 2020 direalisasikan. Konsep ini condong pula kepada konsep asimilasi.
Jelaslah bahawa di Malaysia pendekatan asimilasi dirujuk semula kerana saya kira pendekatan inilah dilihat sebagai yang terbaik untuk membina perpaduan kaum yang utuh dan tulen, sekurang-kurangnya dalam konteks peleburan bahasa ibunda etnik minoriti. Pendekatan sedemikian telah lama dibuktikan terbaik bagi Malaysia, misalnya dalam konteks golongan Baba Nyonya di Melaka dan juga di Pulau Pinang, golongan India peranakan atau Mami di Pulau Pinang, dan Arab Peranakan telah meleburkan sehingga mengorbankan bahasa nenek moyang mereka. Malah di kalangan golongan Baba Nyonya tercipta bahasa ‘kreol’ mereka yang tersendiri yang pastinya terbina daripada improvisasi bahasa ibunda golongan majoriti Melayu yang lebih dominan.
Amat jelas juga kita lihat bahawa budaya golongan minoriti dalam konteks asimilasi sosial teradun dalam acuan budaya Melayu meskipun secara halusnya terdapat perbezaan di sana-sini. Namun, jika budaya nasional Malaysia boleh diterjemahkan sebagai budaya etnik peribumi Melayu sebagai asasnya, maka saya lihat bahawa budaya Baba Nyonya, India Peranakan dan Arab Peranakan ini telah menjelmakan satu proses perpaduan kaum yang utuh dan tulen.
Namun realitinya dalam konteks kontemporari, dasar perpaduan kaum Kerajaan Malaysia amat mesra dan bertoleransi terhadap bahasa etnik minoriti. Penggunaan bahasa etnik minoriti tidak pernah dikenakan hukuman malah tidak pernah dilarang digunakan di mana-mana sekolah di Malaysia, meskipun di sekolah-sekolah kebangsaan. Malah diwujudkan pula sekolah-sekolah jenis kebangsaan dengan memberikan hak mutlak kepada etnik minoriti untuk menggunakan bahasa ibunda mereka sebagai bahasa pengajaran.
Dengan ekstrim pendekatan pluralisme atau konsep ‘mangkuk sayur-mayur’ seperti di Malaysia kita lihat bahawa dalam situasi tertentu bahasa rasmi menjadi bahasa rojak, malah dicampuradukkan pula dengan bahasa Inggeris mungkin untuk menyuntik ciri-ciri lenggok komunikasi antarabangsa. Bahasa Melayu lisan telor Cina dan telor India menjadi tegar diamalkan bukan sahaja apabila golongan ini berkomunikasi sesama mereka, malah disokong dan disuburkan oleh golongan Melayu sendiri ketika berkomunikasi dengan kaum India dan Cina.
Saya percaya bahawa untuk menjaga martabat bahasa rasmi, penggunaannya mesti juga terlaksana dalam situasi yang tidak formal, bukan sekadar dalam kandang situasi yang rasmi dan formal sahaja. Hanya golongan yang amat sensitif dan insaf sahaja yang beria-ia berjuang untuk mempertahankan gaya dan hukum-hukum tatabahasa bahasa rasmi negara, tetapi malangnya golongan ini seperti Tan Sri Profesor Ameritus Dr Awang Had Salleh, Tan Sri Profesor Dr Ismail Hussien, Profesor Dr Nik Safiah Karim, Dr Awang Sariyan, Dr Chandra Muzaffar, YB Dr Rais Yatim, dan SN A Samad Said, (sekadar menyebut beberapa nama) sudah seperti kehilangan golongan pelapis. Adakah ini suatu kepincangan dalam proses perpaduan kaum yang dicita-citakan Malaysia atau ia suatu kelebihan dan kekuatan pendekatan ‘mangkuk sayur-mayur’ Malaysia?
Akhir-akhir ini pula, kita lihat DBP mahu dinobatkan secara legitimasinya sebagai ‘polis bahasa’. Saya tidak tahu bagaimana polis ini akan melaksanakan tanggungjawabnya apabila melihat di kebanyakan bandar di Malaysia, papan-papan iklan seringkali mengabaikan penggunaan dan pengutamaan bahasa Melayu. Malah bahasa rojak yang haru-biru dan celaru sudah menjadi identiti yang tegar di papan-papan tanda kedai. Namun pada sudut yang amat jauh dalam hati kecil ini, saya optimistik bahawa DBP akan berjaya walaupun terpaksa mengambil masa yang panjang yang penuh onak dan duri, dan sekali gus menyuburkan perpaduan kaum. Saya juga yakin bahawa kejayaan tersebut haruslah dimulakan dengan semangat kecintaan yang tinggi setiap rakyat terhadap negara ini.
Usaha kerajaan untuk mewujudkan ‘sistem amaran konflik perkauman’ sebagaimana yang dicanangkan tahun lalu mengheret beberapa persepsi terhadap pencapaian negara dalam usaha menyemarakkan perpaduan kaum. Antara persoalan yang terbangkit ialah sejauh manakah usaha kerajaan selama ini berhasil untuk memakmurkan perpaduan kaum, dan apakah pencapaian usaha perpaduan kaum selama ini amat lemah sehingga kerajaan memerlukan suatu sistem indikator bagi mengesan konflik perkauman.
Pada junktur sejarah, usaha serius Malaysia ke arah perpaduan kaum dilihat mula bercambah setelah tercetusnya tragedi 13 Mei apabila Majlis Perpaduan Negara dan selaras dengan itu Kementerian Perpaduan Negara ditubuhkan. Namun saya lihat bahawa bibit-bibit usaha ke arah yang sama juga telah dibenihkan dalam Perlembagaan Kemerdekaan 1957 lagi. Dalam konteks ini klausa-klausa dalam Perlembagaan Persekutuan yang menjurus kepada penggunaan bahasa Melayu sebagai bahasa rasmi, peruntukan pelaksanaan sekolah jenis kebangsaan dan penggunaan bahasa kaum minoriti, telahpun dimaktubkan melalui Artikel 152 dan 153, yang seringkali kita rujuk sebagai ‘kontrak sosial’ antara pemimpin-pemimpin parti pelbagai etnik yang dominan di Malaysia.
Sebagaimana yang pernah ditunjukkan oleh kajian Furnival (1956), negara-negara Dunia Ketiga pascamerdeka amat teruk dikacaubilaukan oleh penjajah dengan polisi ‘pecah dan perintah’. Polisi sedemikian juga amat lumayan diamalkan oleh pihak British ke atas datuk nenek kita dahulu sebelum merdeka kerana pendekatan sedemikian menguntungkan pihak penjajah. Bagi Furnival falsafah sedemikian telah mewujudkan dan mengukuhkan pluralisme atau suatu bentuk masyarakat berbilang kaum yang ‘they mix but do not combine’ atau dalam bahasa ibunda, ‘mereka bercampur tetapi tidak bersatu.’ Bagi Furnival falsafah pluralisme sedemikian lebih banyak mendatangkan bencana kepada kestabilan sosial dan politik negara. Menurut Dr Candra Muzaffar, masyarakat kita lebih cenderung kepada hubungan ‘fungsional daripada hubungan empatetik’. Makudnya kita sekadar berhubungan di pejabat, di pasar dan di tempat kerja, tetapi kita tidak mahu berkongsi masalah yang melampaui sempadan-sempadan persekitaran tersebut.
Sebaliknya kita juga sedar bahawa ‘perpaduan kaum’ adalah pemboleh ubah penting dalam menentukan kestabilan politik, sosial, malah ekonomi. Perpaduan kaum itu menuntut hubungan ‘empatetik’ sebagaimana disarankan oleh Dr Chandra. Mana-mana kerajaan jua pastinya berusaha untuk menentukan elemen-elemen penting perpaduan kaum ini digarap supaya pembangunan sosial, ekonomi dan infrastruktur dapat dicapai. Konsep masyarakat majmuk sebagaimana yang dilihat oleh Furnival, memperakui dan membenarkan keperbedaan nilai, norma, budaya dan adat resam sesuatu kaum minoriti. Malah dalam konteks Malaysia, kerajaan amat prihatin dan kaya timbang rasa sehingga toleransi dalam konsep pluralisme itu, tanpa disedari, sedikit-sebanyak telah menjadi peyumbang kepada benih-benih perkauman sesama kita.
Pada suatu ektrim tertentu saya melihat bahawa usaha jitu kerajaan untuk memakmurkan dan menyuburkan perpaduan kaum melalui program perpaduan kaum antara masyarakat berbilang etnik telah banyak terganggu dan kadangkala terbantut pada kadar yang tidak sanggup kita perakui. Tanpa niat mencabar Perlembagaan, melalui falsafah yang didokong oleh Artikel 152 (memberi hak kepenggunaan bahasa minoriti), saya melihat seakan-akan wujud konflik dengan falsafah yang didokong oleh Artikel 153 (menekankan bahasa Melayu sebagai bahasa rasmi).
Saya juga terlihat Artikel 152 telah menyuburkan kewujudan sekolah-sekolah monoetnik, dan media massa monoetnik yang memberikan tumpuan kepada etnik-etnik yang diperwakilkan melalui bahasa ibunda masing-masing. Malah kita lihat papan tanda iklan kedai-kedai di mana-mana bandar di Malaysia lebih mengutamakan bahasa ibunda masing-masing daripada mengangkat falsafah Artikel 153.
Dalam persekitaran yang keterasingan sedemikian saya lihat aliran dan hala tuju perpaduan kaum tidak menggalakkan pertembungan budaya yang dibawa oleh sistem sekolah monoetknik, dan begitu juga media massa monoetnik. Hal ini menjadi semakin rumit apabila institusi politik kita juga di lihat tertegak atas falsafah monoetnik yang turut memakmurkan konsep pluralisme Furnival.
Profesor Hamdan Adnan, bekas Pesuruhjaya Suhakam, pernah mencatatkan bahawa daripada tahun 1945 hingga 1969 sejumlah dua puluh dua insiden pergeseran etnik telah berlaku, dengan peristiwa 13 Mei 1969 sebagai insiden yang paling dahsyat. Saya gusar dan sangsi jika statistik sedemikian menurun kerana kadangkala diri kita sendiri seringkali menutup sebelah mata untuk mendedahkan secara serius isu-isu sedemikian.
Misalnya Malaysia tidak sunyi daripada peristiwa yang condong kepada perbalahan etnik seperti peristiwa penentangan Dong Jiao Zhong terhadap dasar kementeraian pendidikan pada tahun 1987 yang membawa kepada pelaksanaan ‘Operasi Lalang’, yang menurut beberapa pemerhati politik, hampir sahaja mengulangi peristiwa 13 Mei. Perbalahan pengurusan sebuah kuil Hindu dan masjid di Kampung Rawa, Pulau Pinang pada tahun 1998, tragedi Kampung Medan pada tahun 2001, peristiwa pergaduhan etnik antara peserta PLKN, dan isu mahasiswa UM (malah di semua universiti di Malaysia secara amnya) yang tidak mesra dalam bentuk hubungan silang-etnik, mungkin mengundang kita untuk sama-sama memikirkan tentang kejayaan dasar dan modus operandi perpaduan kaum negara.
Mungkin juga pada suatu ekstrim yang lain, peristiwa-peristiwa berkenaan hanya sekadar kes-kes terpinggir yang tidak harus dilihat sebagai perbalahan etnik tetapi sebaliknya hanyalah perbalahan dua pihak yang boleh saja berlaku dalam kandang intraetnik itu sendiri, dan bukan sekadar dalam persepsi silang-etnik. Sebagaimana lunaknya peribahasa Melayu yang mengatakan bahawa ‘sedangkan lidah lagi tergigit’ apatah lagi situasi iklim kepelbagaian etnik di Malaysia yang bersandar kepada perbezaan bahasa, budaya dan agama sebagai komponen sensitif yang menuntut toleransi tinggi sesama kita.
Walau bagaimanapun kita tidak boleh memandang ringan pada perkembangan hubungan ethnik kontemporari sebagaimana terpancar daripada usaha kerajaan untuk menubuhkan ‘sistem amaran konflik perkauman’ yang akan berpusat di Putrajaya. Nampaknya dengan tertubuhnya sistem sedemikian, kerajaan telah mencari pendekatan ‘adhoc’ iaitu mencegah perbalahan etnik daripada mencambahkan dan menyuburkan benih-benih hubungan mesra antara kaum. Mungkin persepsi saya salah, kerana sebenarnya kerajaan mengutamakan kedua-duanya sekali.
Meninjau realiti politik dan sosial di Malaysia, saya melihat bahawa terdapat elemen-elemen pendekatan yang diambil oleh Malaysia dalam hal membina perpaduan kaum, agak berbeza dengan pendekatan yang dianggap sebagai arus perdana di Barat. Pendekatan yang digunakan oleh kepimpinan Malaysia dalam beberapa aspek berada dalam ekstrim yang bersongsangan berbanding dengan teori perpaduan kaum yang disarankan oleh pemikir-pemikir Barat dan yang diamalkan di sebelah sana.
Amerika dan beberapa negara Eropah seperti Britain dan Perancis misalnya menggunakan konsep ‘melting pot’ atau ‘acuan pelebur’ dalam pendekatan mereka untuk menyatukan pelbagai etnik minoriti, etnik peribumi, dan etnik dominan dalam negara. Dalam proses peleburan itu budaya etnik minoriti terlebur, tercerna, teradun malah sesetengahnya tersirna dalam budaya majoriti yang dominan. Namun di Malaysia kita lihat konsep ‘acuan pelebur’ itu tidak wujud, sebaliknya yang wujud ialah konsep ‘salad bowl’ atau ‘mangkuk sayur-mayur’ yang tidak meleburkan mana-mana unsur etnik tetapi mempersatukan kepelbagaian warna kulit dan budaya dalam satu persekitaran ynag sama.
Dalam konteks yang sama di Britain, sama ada mereka bersetuju atau tidak, juga telah berlaku proses asimilasi budaya yang kadangkala terpaksa mengorbankan malah melenyapkan bahasa dan budaya nenek moyang golongan minoriti tertentu.
Bagi sesetengah budayawan, yang menolak model asimilasi, mereka melihat pendekatan ini sebagai satu bentuk ‘penjajahan dalaman’ kerana dalam proses ini berlaku eksploitasi golongan majoriti terhadap golongan minoriti. Namun dalam banyak contoh di sebelah Barat, golongan majoriti itu adalah juga merupakan pihak pemerintah yang melaksanakan dasar memperlemahkan budaya dan bahasa minoriti atas nama perpaduan kaum.
Dalam konteks ini, banyak kerajaan Barat yang mempertegaskan penggunaan bahasa rasmi sebagai satu-satunya bahasa komunikasi tanpa sebarang kompromi, baik dalam urusan perkhidmatan awam, pendidikan asas di sekolah mahupun di institusi pengajian tinggi. Demi mewujudkan perpaduan kaum, ada kerajaan yang mengharamkan penggunaan dan pengajaran bahasa ibunda golongan minoriti sehingga ke tahap menguatkuasakan hukuman ke atas para pelajar yang berkomunikasi antara mereka dalam bahasa minoriti di dalam kawasan dan persekitaran sekolah. Kerajaan Perancis misalnya telah hampir mengharamkan terus penggunaan bahasa Breton, kerajaan British mengharamkan bahasa Welsh dan kerajaan Scotland telah melenyapkan bahasa Gaelic di bumi Scotland. Berbeda dengan Malaysia, kebanyakan kerajaan Barat menolak sama sekali kewujudan sekolah-sekolah monoetnik dan media massa monoetnik.
Dalam konteks perpaduan kaum, Malaysia juga menghadapi banyak masalah kerana kepercayaan dan perbezaan agama tidak memungkinkan proses asimilasi berlaku. Asimilasi dalam konteks budaya juga tidak berjalan lancar kerana setiap kaum melihat bahawa budaya dan tamadun bangsa mereka masing-masing lebih dominan daripada yang lain. Orang-orang India melihat keagungan tamadun Indus yang bermula pada 2500 S.M. lebih agung daripada tamadun Melayu yang mereka lihat hanya bermula pada kira-kira lima ratus tahun dahulu (jika Kesultanan Melaka menjadi tanda aras). Kaum Cina pula melihat ketamadunan China yang bermula kira-kira 2000 S.M. di Peking jauh lebih hebat daripada tamadun Melayu. Banyaklah elemen-elemen ketamadunan ini yang boleh mereka rasionalkan untuk menyokong kelangsungan budaya mereka masing-masing.
Dengan perkiraan sebegini kadangkala saya lihat bahawa kerajaan juga menjadi serba salah dalam hal menentukan halatuju kebudayaan nasional. Misalnya, pada tahun 1982, Tun Mahathir pernah menyatakan bahawa ‘Budaya Melayu harus menjadi ciri-ciri utama budaya nasional, supaya diterima dan diamalkan oleh semua kaum. Malah terdapat juga yang mahukan budaya Melayu dijadikan satu-satunya elemen budaya nasional’ (dipetik daripada Munro-Kua 1996).
Walau bagaimanapun pada tahun 1995, Tun Mahathir dengan jelas menyatakan bahawa konsep perpaduan kaum tidak lagi bertunjangkan kepada konsep yang berasaskan budaya Melayu. Menurut Tun, ‘Bangsa Malaysia membawa maksud rakyat yang dikenali sebagai membawa identiti Malaysia, menuturkan bahasa Melayu dan meluhurkan Perlembagaan. Untuk merialisasikan bangsa Malaysia, rakyat harus mula menerima kewujudan masing-masing seada-adanya, tanpa mengira kaum dan agama’ (dipetik daripada Francis Loh Kok Wah dan Khoo Boo Teik 2002). Ertinya rakyat Malaysia harus dilihat sebagai Melayu, Cina dan India sebagimana terpancar melalui amalan budaya masing-masing. Konsep ini condong kepada konsep pluralisme Furnival.
Namun pendirian kerajaan yang sedemikian terhadap perpaduan kaum seperti berdiri atas platform yang berbeza pula jika dilihat pada matlamat yang didokong oleh Wawasan 2020, kerana ia diangkat sebagai suatu ‘Bangsa Malaysia’ tanpa melihat perbedaan warna kulit dan amalan budaya. Secara idealnya tidak akan wujud lagi Melayu, Cina atau India jika Wawasan 2020 direalisasikan. Konsep ini condong pula kepada konsep asimilasi.
Jelaslah bahawa di Malaysia pendekatan asimilasi dirujuk semula kerana saya kira pendekatan inilah dilihat sebagai yang terbaik untuk membina perpaduan kaum yang utuh dan tulen, sekurang-kurangnya dalam konteks peleburan bahasa ibunda etnik minoriti. Pendekatan sedemikian telah lama dibuktikan terbaik bagi Malaysia, misalnya dalam konteks golongan Baba Nyonya di Melaka dan juga di Pulau Pinang, golongan India peranakan atau Mami di Pulau Pinang, dan Arab Peranakan telah meleburkan sehingga mengorbankan bahasa nenek moyang mereka. Malah di kalangan golongan Baba Nyonya tercipta bahasa ‘kreol’ mereka yang tersendiri yang pastinya terbina daripada improvisasi bahasa ibunda golongan majoriti Melayu yang lebih dominan.
Amat jelas juga kita lihat bahawa budaya golongan minoriti dalam konteks asimilasi sosial teradun dalam acuan budaya Melayu meskipun secara halusnya terdapat perbezaan di sana-sini. Namun, jika budaya nasional Malaysia boleh diterjemahkan sebagai budaya etnik peribumi Melayu sebagai asasnya, maka saya lihat bahawa budaya Baba Nyonya, India Peranakan dan Arab Peranakan ini telah menjelmakan satu proses perpaduan kaum yang utuh dan tulen.
Namun realitinya dalam konteks kontemporari, dasar perpaduan kaum Kerajaan Malaysia amat mesra dan bertoleransi terhadap bahasa etnik minoriti. Penggunaan bahasa etnik minoriti tidak pernah dikenakan hukuman malah tidak pernah dilarang digunakan di mana-mana sekolah di Malaysia, meskipun di sekolah-sekolah kebangsaan. Malah diwujudkan pula sekolah-sekolah jenis kebangsaan dengan memberikan hak mutlak kepada etnik minoriti untuk menggunakan bahasa ibunda mereka sebagai bahasa pengajaran.
Dengan ekstrim pendekatan pluralisme atau konsep ‘mangkuk sayur-mayur’ seperti di Malaysia kita lihat bahawa dalam situasi tertentu bahasa rasmi menjadi bahasa rojak, malah dicampuradukkan pula dengan bahasa Inggeris mungkin untuk menyuntik ciri-ciri lenggok komunikasi antarabangsa. Bahasa Melayu lisan telor Cina dan telor India menjadi tegar diamalkan bukan sahaja apabila golongan ini berkomunikasi sesama mereka, malah disokong dan disuburkan oleh golongan Melayu sendiri ketika berkomunikasi dengan kaum India dan Cina.
Saya percaya bahawa untuk menjaga martabat bahasa rasmi, penggunaannya mesti juga terlaksana dalam situasi yang tidak formal, bukan sekadar dalam kandang situasi yang rasmi dan formal sahaja. Hanya golongan yang amat sensitif dan insaf sahaja yang beria-ia berjuang untuk mempertahankan gaya dan hukum-hukum tatabahasa bahasa rasmi negara, tetapi malangnya golongan ini seperti Tan Sri Profesor Ameritus Dr Awang Had Salleh, Tan Sri Profesor Dr Ismail Hussien, Profesor Dr Nik Safiah Karim, Dr Awang Sariyan, Dr Chandra Muzaffar, YB Dr Rais Yatim, dan SN A Samad Said, (sekadar menyebut beberapa nama) sudah seperti kehilangan golongan pelapis. Adakah ini suatu kepincangan dalam proses perpaduan kaum yang dicita-citakan Malaysia atau ia suatu kelebihan dan kekuatan pendekatan ‘mangkuk sayur-mayur’ Malaysia?
Akhir-akhir ini pula, kita lihat DBP mahu dinobatkan secara legitimasinya sebagai ‘polis bahasa’. Saya tidak tahu bagaimana polis ini akan melaksanakan tanggungjawabnya apabila melihat di kebanyakan bandar di Malaysia, papan-papan iklan seringkali mengabaikan penggunaan dan pengutamaan bahasa Melayu. Malah bahasa rojak yang haru-biru dan celaru sudah menjadi identiti yang tegar di papan-papan tanda kedai. Namun pada sudut yang amat jauh dalam hati kecil ini, saya optimistik bahawa DBP akan berjaya walaupun terpaksa mengambil masa yang panjang yang penuh onak dan duri, dan sekali gus menyuburkan perpaduan kaum. Saya juga yakin bahawa kejayaan tersebut haruslah dimulakan dengan semangat kecintaan yang tinggi setiap rakyat terhadap negara ini.
Tuesday, 22 April 2008
CEUPACS BERPERANGAI SEPERTI ANAK KECIL
CEUPACS atau Kongres Kesatuan Sekerja Dalam Perkhidmatan Awam nampaknya kini semakin berperangai seperti anak-anak kecil. Ini kerana mereka terus menyuarakan pelbagai rengekan-rengekan dan meminta-minta pelbagai tuntutan daripada kerajaaan.
Malah keadaan ini menjadi lebih teruk lagi apabila baru-baru ini telah mengugut kerajaan untuk memenuhi tuntutan mereka apabila menyatakan yang mereka akan memulaukan sambutan hari pekerja yang di adakan kerajaan jika tuntutan mereka ini tidak dipenuhi.
Baru-baru ini selepas bertemu Perdana Menteri Datuk Seri Abdullah Ahmad Badawi, Presidennya Omar Osman dengan bangganya menyatakan yang Perdana Menteri telah bersetuju dengan lima daripada enam tuntutan yang telah mereka kemukakan. Ini termasuklah menaikkan umur pesaraan daripada 56 ke 60 tahun, pengubahan kaedah peperiksaan Penilaian Tahap Kecekapan (PTK), serta elaun kritikal dan imbuhan tetap perumahan. Bagaimanapun kerajaan menolak permintaan imbuhan RM2,000 kepada 1.2 juta kakitangan awam.
Hasilnya, mereka kemudiannya telah menarik balik ugutan untuk pemulauan tersebut.
Namun demikian Perdana Menteri kemudiannya menyatakan yang beliau bersetuju untuk melihat cadangan itu dan bukannya telahpun bersetuju kepada tahap umur 60 tahun untuk pesaraan.
Apa sebenarnya yang hendak dilakukan oleh Omar? Apakah beliau ini mahu menjadi juara dalam hal ini? Apakah Presdien Ceupacs ini yang juga merupakan seorang kakitangan kerajaan ini tidak mempunyai kerja-kerja lain yang perlu dilakukan selain meminta-meminta malah mengugut pentadbiran tempat beliau bekerja?
Tidak lama dahulu hasil permintaan yang dikemukakan oleh Ceupacs yang juga merengek-rengek telah meluluskan kenaikkan gaji kakitangan kerajaan sehingga 45 peratus, dan merupakan satu kenaikkan yang sebegitu tinggi dan memberikan impak yang cukup besar kepada kerajaan. Malah Ketua Setiausaha Negara Tan Sri Sidek Hassan pernah menyatakan yang beliau malu untuk membawa permintaan imbuhan Ceupacs itu kepada Perdana Menteri, kerana kenaikkan itu baru sahaja di berikan oleh kerajaan.
Apakah Omar dan anggota Ceupacs ini tidak tahu malu, sedangkan KSN sendiri berasa malu? Apakah ini benar-benar permintaan majoriti kakitangan awam ataupun hanyalah rengekan jawatankuasa Cuepacs yang hanya mahu menjadi juara atau mahu menonjulkan diri mereka.
Saya sendiri berasa malu, atas apa yang cuba dilakukan oleh Cuepacs ini. Siapa yang tidak mahu imbuhan atau wang lebih. Semua orang mahu.
Tetapi rengetan-rengetan yang berterusan dan merajuk atau mengugut apabila permintaan tidak dipenuhi, adalah suatu tindakan yang memalukan.
Saya merasakan tentunya kerajaan mempunyai sebab untuk tidak memberikan imbuhan tersebut. Lebih-lebih lagi dalam keadaan sekarang kerajaan menghadapi tentangan yang hebat dalam politik, tentunya mahu memenangi hati rakyat dan terutamanya kakitangan kerajaan dengan memberikan imbuhan tersebut.
Semua kakitangan awam terutamanya Omar, perlu memuhasabah diri dan melihat diri kita, sejauh manakah kita telapun memberikan perkhidmatan kepada kerajaan yang menjadi tempat kita mencari rezeki. Dahulu katanya apabila gaji naik, mutu perkhidmatan awam juga akan naik dan mencapai satu tahap yang lebih baik.
Tetapi adakah perkara ini berlaku? Malah adalah tahap kerja-kerja kita telahpun mencapai tahap ataupun lebih baik daripada ketika gaji kita belum naik dahulu ataupun lebih rendah lagi? Ataupun semangat kerja itu hanya berlaku dalam tempoh sebulan sahaja selepas kenaikan itu diberikan.
Bagaimana dengan deliverys system yang mahu dilaksanakan oleh kerajaan? Adakah kakitangan awam telah berjaya mencapai ataupun melakukan apa yang dikehendaki oleh pentadbiran? Adakah kita telah memberikan perkhidmatan terbaik, atau perangai malas dan lembab seperti dahulu masih berterusan.
Saya merasakan sudah tiba masanya untuk Cuepacs lebih menumpukan kepada usaha penambahbaikan mutu perkhidmatan berbanding dengan apa yang boleh didapati. Fikirkanlah apa yang boleh kita berikan berbanding dengan apa yang boleh kita perolehi.
Jika kakitangan perkhidmatan awam tidak mampu untuk memberikan perkhidmatan yang terbaik, bagaimana kerajaan mampu untuk terus kekal maju dan mengembalikan kelebihan itu kepada kakitangan nya.
Jika kepimpinan Cuepacs merasakan kerajaan tidak adil, bagaimana jika mereka ini pergi bekerja dengan pihak swasta yang mungkin mampu memberikan yang lebih baik kepada mereka.
Atau mungkin Cuepacs perlu di ambil alih kepimpinan mereka kepada golongan yang lebih muda, yang mahu membawa perubahan kepada perkhidmatan awam.
Malah keadaan ini menjadi lebih teruk lagi apabila baru-baru ini telah mengugut kerajaan untuk memenuhi tuntutan mereka apabila menyatakan yang mereka akan memulaukan sambutan hari pekerja yang di adakan kerajaan jika tuntutan mereka ini tidak dipenuhi.
Baru-baru ini selepas bertemu Perdana Menteri Datuk Seri Abdullah Ahmad Badawi, Presidennya Omar Osman dengan bangganya menyatakan yang Perdana Menteri telah bersetuju dengan lima daripada enam tuntutan yang telah mereka kemukakan. Ini termasuklah menaikkan umur pesaraan daripada 56 ke 60 tahun, pengubahan kaedah peperiksaan Penilaian Tahap Kecekapan (PTK), serta elaun kritikal dan imbuhan tetap perumahan. Bagaimanapun kerajaan menolak permintaan imbuhan RM2,000 kepada 1.2 juta kakitangan awam.
Hasilnya, mereka kemudiannya telah menarik balik ugutan untuk pemulauan tersebut.
Namun demikian Perdana Menteri kemudiannya menyatakan yang beliau bersetuju untuk melihat cadangan itu dan bukannya telahpun bersetuju kepada tahap umur 60 tahun untuk pesaraan.
Apa sebenarnya yang hendak dilakukan oleh Omar? Apakah beliau ini mahu menjadi juara dalam hal ini? Apakah Presdien Ceupacs ini yang juga merupakan seorang kakitangan kerajaan ini tidak mempunyai kerja-kerja lain yang perlu dilakukan selain meminta-meminta malah mengugut pentadbiran tempat beliau bekerja?
Tidak lama dahulu hasil permintaan yang dikemukakan oleh Ceupacs yang juga merengek-rengek telah meluluskan kenaikkan gaji kakitangan kerajaan sehingga 45 peratus, dan merupakan satu kenaikkan yang sebegitu tinggi dan memberikan impak yang cukup besar kepada kerajaan. Malah Ketua Setiausaha Negara Tan Sri Sidek Hassan pernah menyatakan yang beliau malu untuk membawa permintaan imbuhan Ceupacs itu kepada Perdana Menteri, kerana kenaikkan itu baru sahaja di berikan oleh kerajaan.
Apakah Omar dan anggota Ceupacs ini tidak tahu malu, sedangkan KSN sendiri berasa malu? Apakah ini benar-benar permintaan majoriti kakitangan awam ataupun hanyalah rengekan jawatankuasa Cuepacs yang hanya mahu menjadi juara atau mahu menonjulkan diri mereka.
Saya sendiri berasa malu, atas apa yang cuba dilakukan oleh Cuepacs ini. Siapa yang tidak mahu imbuhan atau wang lebih. Semua orang mahu.
Tetapi rengetan-rengetan yang berterusan dan merajuk atau mengugut apabila permintaan tidak dipenuhi, adalah suatu tindakan yang memalukan.
Saya merasakan tentunya kerajaan mempunyai sebab untuk tidak memberikan imbuhan tersebut. Lebih-lebih lagi dalam keadaan sekarang kerajaan menghadapi tentangan yang hebat dalam politik, tentunya mahu memenangi hati rakyat dan terutamanya kakitangan kerajaan dengan memberikan imbuhan tersebut.
Semua kakitangan awam terutamanya Omar, perlu memuhasabah diri dan melihat diri kita, sejauh manakah kita telapun memberikan perkhidmatan kepada kerajaan yang menjadi tempat kita mencari rezeki. Dahulu katanya apabila gaji naik, mutu perkhidmatan awam juga akan naik dan mencapai satu tahap yang lebih baik.
Tetapi adakah perkara ini berlaku? Malah adalah tahap kerja-kerja kita telahpun mencapai tahap ataupun lebih baik daripada ketika gaji kita belum naik dahulu ataupun lebih rendah lagi? Ataupun semangat kerja itu hanya berlaku dalam tempoh sebulan sahaja selepas kenaikan itu diberikan.
Bagaimana dengan deliverys system yang mahu dilaksanakan oleh kerajaan? Adakah kakitangan awam telah berjaya mencapai ataupun melakukan apa yang dikehendaki oleh pentadbiran? Adakah kita telah memberikan perkhidmatan terbaik, atau perangai malas dan lembab seperti dahulu masih berterusan.
Saya merasakan sudah tiba masanya untuk Cuepacs lebih menumpukan kepada usaha penambahbaikan mutu perkhidmatan berbanding dengan apa yang boleh didapati. Fikirkanlah apa yang boleh kita berikan berbanding dengan apa yang boleh kita perolehi.
Jika kakitangan perkhidmatan awam tidak mampu untuk memberikan perkhidmatan yang terbaik, bagaimana kerajaan mampu untuk terus kekal maju dan mengembalikan kelebihan itu kepada kakitangan nya.
Jika kepimpinan Cuepacs merasakan kerajaan tidak adil, bagaimana jika mereka ini pergi bekerja dengan pihak swasta yang mungkin mampu memberikan yang lebih baik kepada mereka.
Atau mungkin Cuepacs perlu di ambil alih kepimpinan mereka kepada golongan yang lebih muda, yang mahu membawa perubahan kepada perkhidmatan awam.
Subscribe to:
Posts (Atom)
Posts
